Kwaliteit in de zorg
Zorg en recessie
Eind 2008 werden we overvallen door een wereldwijde recessie. De Unie KBO is zich ervan bewust dat er financiële en economische crisis maatregelen genomen moeten worden en dat daarbij ook aan ouderen een bijdrage gevraagd zal worden. Onwenselijk is dat het accent nog meer op de betaalbaarheid van zorg komt te liggen, en de suggestie gewekt wordt dat kwaliteit geld kost, terwijl dat niet altijd het geval is.
|
|
Marktwerking in de zorg
De overheid trekt zich steeds meer terug en laat de zorg over aan partijen in het veld. Gereguleerde marktwerking moet patiënten, verzekerden, zorgaanbieders en verzekeraars meer ruimte geven voor eigen keuze. De overheid veronderstelt dat marktwerking zal leiden tot kwaliteitsverbetering en bezuiniging. Ze beschouwt de drie partijen in de zorg – aanbieders, consumenten en verzekeraars – als gelijkwaardige partners. Bij de uitvoering van de ZVW en de Wmo blijkt dit niet het geval te zijn. Zorgconsumenten zijn afhankelijk van contracten die zorgverzekeraars en zorgaanbieders met elkaar afsluiten.
Ten aanzien van vergroting van marktwerking in de ziekenhuiszorg en langdurige zorg is de Unie KBO met name bezorgd over de positie van de kwetsbare oudere. De Unie KBO maakt zich zorgen over de fusies, ketenvorming en marktconcentraties bij zowel verzekeraars als zorgaanbieders. De marktwerking en de keuzevrijheid worden hiermee steeds verder beperkt. Kleinschaligheid moet het uitgangspunt bij de organisatie van zorg zijn. Deze negatieve gevolgen van marktwerking, alsmede de honoraria van de specialisten moeten aan de kaak worden gesteld.
De Unie KBO vindt dat de overheid te veel uitgaat van een zorgvrager die zelfbewust en doelbewust zorg wil en kan inkopen en kan organiseren. Ziek zijn betekent vaak de aanwezigheid van onzekerheid en angst, waardoor van een gelijkwaardige positie tussen zorgvrager en zorgaanbieder geen sprake is. Niet iedereen is bereid en in staat prijs- en kwaliteitsvergelijkingen uit te voeren om de beste zorg te contracteren. Zorgbehoevende ouderen moeten steeds meer als kritische en calculerende zorgconsumenten optreden.
|
|